Administra tu Blog

¡Crea tu Blog Ya! Fácil y Gratis

Archivo: Agosto 2007

Hondartzan

lagrimaymar 21/08/2007 @ 15:23

flor

Gezalaren usai sarkorra biriketaraino sartu zait. Kaio eta olatuen soinuak lasaitu egiten nau. Itsas brisak emeki laztantzen dit aurpegia. Eguzkia ortzean galtzen da laranja kolore itzaliarekin. Hodei gris lodiak gure ingurura astiro heltzen ari dira.
Oinuitsik dabil hondar belztuaren gainean, olatuekin harrapaketan jolasten. Haurren zoriontasun xalo berezi hori bere aupergi irribarretsuan marraztuta. Hainbeste gauza dibertigarri nonhai...Hortzak, zuri eta txikiak. Bere bainujantzi koloretsua hareak zikintzen du. Ez da ohartu ere egiten, axolagabetasun gozoa. Poza kutsatzen dit. Barre bihurria nireganaino hedatu da. Azal fina eguzkiak txigortuta, izarrik gabeko gaua bezain ilunak dira bere begi handi horiek. Argazki bat atera diot kamera berriarekin. Ondoren niregana hubildu da korrika:
-¡Ama, goazen bainatzera!
-Baina Ihintza...ez dut gogo handirik.
-Benga ama, mesedez, mesedez, mesedez...
-Beno, bale, baina ez denbora luzez.

Uretara goaz, eskutik helduta. Hasieran hotza dago baina pixkanaka ohituratu gara. Elkarrekin jolastu eta hitz egiten dugu. Uretan murgitzen zen, txiribueltak ematen zituen, asko mugitzen zen, etengabe. Igeri egiten ikasten zegoen. Edozertarako interes handia jartzen zuen, arreta osoa. Eta nahiz eta hasieran gaizki egin, ez zuen pazientzia galtzen eta berriz saiatzen zen. Itsasotik atera eta lehortzera joan ginen. Ni hotzez nengoen, bera ez. Beste bi ume topatu eta berehala hasi zen haiekin jolasten.
Poliki están nintzen. Zeru hodeitsurantz begirada jaso eta so egin nion, hare hezea nire eskutartean sentitzen nuen bitartean. Ia konturatu gabe, betazalak itxi zitzaizkidan, neke neke eginda negoen. Soinuak, koloreak, dena itzaltzen hasi zen.
Bat-batean begiak ireki nituen. ¡Lo zerraldo geratu nintzen!
¿ Eta Ihintza txikia?¿Nire alaba?Ez zegoen itsas hertzean, ez nire alboan. Bihotz taupada azkarrak sentitu nituen bularraldean. Hondartza ingurua mihatu nuen. Ez nuen aurkitzen. Bakarrik nengoen. Ohiukatzeko gogo geldiezina. Alaba galduta. Izerdi hotzak nire masaila zeharkatzen zuen, begiak gorritzen hasi zitzaizkidan. Izoztuta, ikaratuta nengoen, ezusteko berria onartu ezinik.
-¡Ihintza, Ihintza!¿ Norabitek ikusi du arropa kolore biziz jantzitako neska beltzaran txiki bat?-Mugikorra nire poltsatik hartzen saiatzean, esku dardartietatik erori zitzaidan. Bere argazkia behar nuen. Dardarak kontrolatzen ahalegindu nintzen. Argazkia jendeari erakusten nion. Jendeak laguntza eskaintzen zuen, errukitu egiten zen...Eta ez zitzaidan eskerrak emateko ahotsik ateratzen. Guztiz paralizatuta nengoen. Beldurrak airea astuntzen zuen.
Inork ez zekien ezer eta hondartza begiralearengana joan nintzen. Ia hitz egin ezinik, malkoen gatza ezpainetan sentituz. Munduko amarik okerrena nintzen. Ze ama mota gelditzen da lotan bere alaba itsaso hondoan dagoelarik? Baina gau hartan lan egin behar izan nuen eta haurrak hondartzara joatea eskatu zidan. Ezin nion ezetz esan, gogo handiak zitzuen. Hain ongi pasatzen zuen umeak itsasoan...Eta zer egingo luke Ihintzak ni gabe? Non zegoen?Nork eraman zuen?Nola egongo zen? Munduan gehien maitatzen nuena ezin zen supituki desagertu, hura ez zen erreala, ametzgaizto batean nengoen. Hotzikarak gorputzan zehar. Berarekin igarotako momentuak nire gogoan inoiz baino biziago. Bere jaioteguna,kontatzen nizkion ipuinak, urtebetetzeak, jolasak, eskola, marrazkiak, lagunak, gustatzen zitzaizkion pailazoak... elkarrekin iragandako bost urteak arrapaladan.
Bera gabe gelditu nintzen une beretik zulo txuri izugarria nire gainean, gero eta hurbilago, handiago. Eta sastada mingarri horiek...Ahoan zapore mikatz lehorra.
Ihintza bilatzen emango nintzateke bizitza osoa. Ez nuen neure burua sekula barkatuko. Ifernuan erori nintzen. Lasaitzeko esaten nion neure buruari, ez zitzaiola ezer gertatu.
“Ongi egongo da. Ez da ito. Ez dute eraman. Ez da hurrun ibiliko. Lasaitu zaitez, lasaitu zaitez. Ausardia erakutsi, ez jokatu haurra izango bazina bezala.”.
Bozgorailutik gizonezko ahots lasaigarria entzun zen orduan:
- Ihintza izeneko neskatikoa aurkitu dugu.

Sekulako abiadan joan nintzen soroslearengana. Ihintzak negar egiten ikusi ninduen. Bere aupegia ez zegoen lehen bezain alai. Niregatik kezkatuta zegoela zirudien. Besarkatu eta belarrira xuxurlatu nion:
-Ez zaitez nigandik hurrundu. Inoiz ez.
-Ez, sekulan,barkatu ama baino lotan zeundenez... Lasai ama, ez da ezer gertatzen.
Ez zuen gertatutakoa ongi ulertzen. Ez zekien nire larrialdiaren zergatia. Sorosleak hondartza inguruko izozki denda baten inguruan aurkitu zuela esan zuen eta eskerrak eman nizkion. Eskutik heldu ninduen eta gure eskuohialak zeunden tokira abiatu ginen. Bere ahots altuaren hizketaldi goxoan galdu nintzen, lasaiturik.

películas que merecen la pena

lagrimaymar 16/08/2007 @ 16:23

El velo pintado: Una película preciosa y realista. Naomi Watts hace un gran papel. Muy bien ambientada y la relación entre los protagonistas está realmente muy bien conseguida. Destaca la escenografía. Muy buenos paísajes de China.

París, je t'aime: Una bonita colección de cortos ambientados en París. Muy curiosos y diferentes. Dan ideas, están muy bien. hay mejores y peores, realistas y fntásticos. A mí, personalmente el que más me gustó fue el de la chica y el ciego.

Match Point: Una magnífica película, excelentes actores, dura pero muy buena, te mantiene en vilo, te hace pensar. Hay mucha tensión hasta el final, hasta el último detalle es crucial. Me gustan mucho las conversaciones entre los protagonistas. Y también hay que subrayar que Jonathan Rhys Meyers borda su papel de trepa y refleja muy bien sus remordimientos. Parte de un guión muy bueno pero está también muy bien realizada. Inspirada en Crimen y castigo de Dovstoievski. La que más me ha gustado de Woody Allen, y sinceramente, la mejor de las que he visto.

Orgullo y prejuicio: Me encantó, muy inglesa,romántica y bonita, con una buena escenografía y buenos actores.

El perfume: Preciosa y cruel. Casi perfecta, pero el libro es aún mejor. El único fallo de esta película ejemplar es que en un momento Grenouille, el protagonista, parece tener sentimientos. Y justamente, lo terrible de la novela es que carece de ellos. Por tanto, me parece que la han dulcificado un poco. Como principal virtud, que han sabido llevar muy bien a la pantalla una película basada en el olfato.

Little miss sunshine, una comedia divertida que gusta a la mayoría de la gente. Además es crítica con ciertos aspectos de la sociedad. La niña es muy simpática y se gana al público desde el primer momento. Cada miembro de la familia es muy original, gusta mucho.

Babel: Una película cosmopolita, realista y un poco terrible pero muy buena. Me impactó. hace pensar.

Amelie: Una película muy especial, curiosa.
Después de verla me dije a mí misma: " tengo que visitar parís"

Mila milioi kilometrotara

lagrimaymar 11/08/2007 @ 10:34

Zure arima lehiotik irten zen, udaberriarekin batera, urrun.
Baina ni hor jarraitzen naiz, barrualdean, kondenaturik, begiak libururantz eramaten saiatuz. Erotasunaren marra ikustezinean, zugandik inoiz baino hurrunago. Nire negarra denborak eraman zuen baina nire kantu goibela ez du inork inoiz isilaraziko.

Nahi dudan bakarra ni nintzen bezalakoa berriz izatea da. Distantziek mintzen gaituztelako. Konturatu gabe aldatu egin gara. Iraganeko arrats goxoak ahantzi ditugu. Mundu berrira biluzik erori gara, defentsarik gabe, haur txikiak bagina bezala.

Eta orain zer? Bizitzen jarraitu beharko dugu, lagun. Leku arrotz honetara moldatu. Izugarritasun zoragarri honetan zoriontsu izaten saiatuko gara. Gure abesti arrailagarria leunki amaieran abestuz.
215664303_3db2641b9f1.jpg

dÍaS

lagrimaymar 11/08/2007 @ 09:36

2

Un universo blanquinegro.

Tú y yo plasmados en la belleza de una fotografía antigua.

Eternidad de un beso con sacarina.

Tu primera poesía perdiendóse en el río violeta de  las esperanzas derrochadas.

Notas de mi canción a media luz perdiéndose   en la noche fría.

La maligna inocencia de tus ojos claros.

Humedad durante el gris amanecer lluvioso.

Días, días y recuerdos, recuerdos y palabras, palabras y silencios, silencios y muerte, muerte y vida.

Escribo este mensaje en mis pupilas negras.

Solo tienes que leerlo.

eL cOmIeNzO

lagrimaymar 10/08/2007 @ 22:47

sola

Silencio por la noche de un viernes caluroso. Melancolía de libros cerrados desde tiempos inmemorables. Una pantalla de ordenador y el murmullo de una difusa charla proviniente del comedor.¿ Es que no tengo nada que ofrecer?¿Todas las ideas se han agotado?¿Qué es lo que me pasa?De nuevo esa fatídica tentación...¿Y si tirara la toalla de una vez por todas?Lloro lágrimas imperceptibles.

Quizás sea el hecho que me faltes. Ese repetido vacío que trato de reemplazar en la habitación. No te conozco pero te espero. Sé que llegarás. Siento tu olor a eucalipto. Tienes que aparecer...vendrás alguna vez¿verdad?

Ya no sé qué pensar...El tiempo pasa y lo observo pasiva. Soy esa temblorosa vela amenazando con apagarse en cualquier momento, mero reflejo en una copa opaca. Esa chiquilla que jugaba a dibujar mariposas en los cristales del coche. Esa niña que madrugaba para subir al cerro del águila blanca. Y allí, con la tibieza débil de los primeros rayos de sol, se dedicaba a soñar despierta.

Te he buscado. Sé que te escondes, esperas el momento oportuno. Pero cuando me parece haberte encontrado te desvaneces como niebla entre las manos. Eres un personaje de mi imaginación, el protagonista de mis sueños.

Un protagonista que no llegará.

He perdido aquellas ilusiones que tanto hieren.

Hay días en los que no me acuerdo de ti. A veces, soy feliz y no te necesito.

Ahora soy fuerte y podré con todo.

Te lo juro desde esta solitaria avenida Tokyota.