Mila milioi kilometrotara

Zure arima lehiotik irten zen, udaberriarekin batera, urrun.
Baina ni hor jarraitzen naiz, barrualdean, kondenaturik, begiak libururantz eramaten saiatuz. Erotasunaren marra ikustezinean, zugandik inoiz baino hurrunago. Nire negarra denborak eraman zuen baina nire kantu goibela ez du inork inoiz isilaraziko.

Nahi dudan bakarra ni nintzen bezalakoa berriz izatea da. Distantziek mintzen gaituztelako. Konturatu gabe aldatu egin gara. Iraganeko arrats goxoak ahantzi ditugu. Mundu berrira biluzik erori gara, defentsarik gabe, haur txikiak bagina bezala.

Eta orain zer? Bizitzen jarraitu beharko dugu, lagun. Leku arrotz honetara moldatu. Izugarritasun zoragarri honetan zoriontsu izaten saiatuko gara. Gure abesti arrailagarria leunki amaieran abestuz.

Meneame | del.icio.us