<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><rss version="2.0" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/" >
<channel>
<title>Argi eta itzalak </title>
<link>http://lagrimaymar.nireblog.com</link>
<description> </description>
<pubDate>Wed, 10 Feb 2010 05:55:10 +0100</pubDate>
<image>
<title>Argi eta itzalak </title>
<url>http://files.nireblog.com/blogs/lagrimaymar/gravatar.gif</url>
<link>http://lagrimaymar.nireblog.com</link>
</image>
<generator>http://nireblog.com</generator>
	<item>
	<title>ane</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2009/11/23/ane</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2009/11/23/ane</guid>
		<description><![CDATA[<p>Este segundo libro de la etapa surrealista de Cernuda contiene una mayoría de poemas que dan la impresión de reflejar una experiencia amorosa fracasada,encapsulada en el primer verso de uno de ellos" Qué ruido tan triste el que hacen dos cuerpos cuando se aman". Pero ahora la amargura violenta del primer libro, Un río,un amor, como que el fracaso del amor ya no resulta tan insólito, se transforma en una actitud más elegíaca ante el colapso del sueño amoroso creado en la inocencia,lamentando casi en términos clásicos como el ubi sunt al comienzo de otro poema" ¿Adónde fueron despeñadas aquellas cataratas/Tantos besos de amante...Así, la voz dominante del libro, aunque en otros momentos la elegía
</p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2009/11/23/ane#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Mon, 23 Nov 2009 14:54:33 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>bicho raro( hardcore gentilhombre)</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2009/11/21/bicho-raro-hardcore-gentilhombre</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2009/11/21/bicho-raro-hardcore-gentilhombre</guid>
		<description><![CDATA[<p><img id="image540758" src="http://files.nireblog.com/blogs/lagrimaymar/files/tumblr_kpu7pih28u1qzhqngo1_500.jpg" alt="tumblr_kpu7pih28u1qzhqngo1_500.jpg" align="left" />En la fauna del siglo XXI</p>
<p>voy a hablaros de un especimen (que se cree) muy especial,</p>
<p>rara avis donde las haya,</p>
<p>el bicho hardcore.</p>
<p>Ërase una vez un chico que nunca quiso pertenecer al vulgo filológico,</p>
<p>un niño con conciencia de hombre superior,</p>
<p>un joven consciente de que sus sagradas palabras adornarían los libros de texto,</p>
<p>y,</p>
<p>que con su patinete alado,</p>
<p>rozaría el cielo para ser el nuevo Nietzsche.</p>
<p>Él dominaba todas las áreas del conocimiento,</p>
<p>él decía cool y full cada 10 minutos exactos.</p>
<p>Él tenía cinco pelos en la barbilla para aparentar dos años más,</p>
<p>aunque para él, oficialmente, lo exterior fuera algo totalmente superficial.</p>
<p>Controlaba su pequeño y selecto rebaño</p>
<p>sembrandosistemáticamente( pues cronómetraba hasta la duración de los besos) sus geniales ideas que todo el mundo debía admirar y adoptar como principio.</p>
<p>Por él...¿Quién no haría locuras? ¡Oh!él, seductor incomprendido.</p>
<p>Se creía capaz de cambiar el mundo vía internet sin estresarse,</p>
<p>y hablaba( o decía hablar) francés, inglés, castellano ¡y hasta esperanto!</p>
<p>Él, ente extraordinario, no hacía sacrificios por nadie inferior,</p>
<p>se jactaba de cambiar mujeres por reuniones antibolonia.</p>
<p>Pero...un día...atravesaba volando una calle,</p>
<p>sobre su vehículo espacial</p>
<p>sin ni siquiera dirigirme una mirada despectiva</p>
<p>y yo...</p>
<p> y yo vi un bache...vi un bache y no dije nada.</p>
<p> Cayó de bruces,</p>
<p>sus colmillos desperdigados sobre el asfalto,</p>
<p>cerró la bocaza.</p>
<p>Aquel día, en clase, no interrumpió</p>
<p>las 100 veces habituales</p>
<p>y hasta la profesora respiró alivio.</p>
<p>El sol brillaba más en Noviembre,</p>
<p>contento de que al fin,</p>
<p>el bicho hardcore se percatara</p>
<p>de que los superhombres son como las pelis de Disney.</p>
<p>Irreales y plastiqueros.</p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2009/11/21/bicho-raro-hardcore-gentilhombre#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Sat, 21 Nov 2009 10:41:38 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>pain</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2009/11/09/pain</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2009/11/09/pain</guid>
		<description><![CDATA[<p>mi dolor en los libros empapados,lloro tinta negra.</p>
<p> melancolía adherida a las baldosas bajo mis pies.</p>
<p>Desierto de calles vacías.</p>
<p>Yo. irreductible pero sola.</p>
<p>Se estremece la miel amarga<br /> de esta ausencia clavada bajo mi armadura</p>
<p>tiembla el pulso, sudor helado en mi luna pálida</p>
<p>arritmia,no estás, me dueles</p>
<p>te busco</p>
<p>y solo aire malsano para mi respiaración precaria.</p>
<p>Ahora me retuerzo como un alambre,</p>
<p>me abandonas en un charco de barro y alquitrán,</p>
<p>atrapada en esta telaraña, vulnerable y condenada.</p>
<p>No te escuche.</p>
<p>Y ahora mi corazón es un cenizero.<br /> Asfixia asmática en mis acordes desafinados.</p>
<p>Ignore que era solo una opción para ti,</p>
<p>tú mi prioridad.</p>
<p>Error y pago.</p>
<p>Mi piel traicionada.</p>
<p>Tú,</p>
<p>que ayer me rescataste</p>
<p>hoy me abandonas</p>
<p>alfileres en mi desnudez frágil</p>
<p>amargor en estos labios lacerados,</p>
<p>ya soy solo sombra.</p>
<p>Ayer soñé que era una muñeca de tela,<br /> así cuando me ignorabas pasando a otro estante<br /> yo no sentía nada.<br /> Solo hilos y espuma, ojos de vidrio seco.</p>
<p> Pero yo, en vez de hablar o gritar, sangro poemas a medianoche.</p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2009/11/09/pain#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Mon, 09 Nov 2009 20:39:46 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>cHaNsOn mElAnCoLiQuE</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2008/06/07/chanson-melancolique</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2008/06/07/chanson-melancolique</guid>
		<description><![CDATA[<p>Y no te quiero.<br /> Xk me estresas.<br /> XK el tiempo pasa sin que nada cambie.<br /> X la rutina.<br /> X la distancia.<br /> X tus palabras.<br /> Xk eres inflexible.<br /> Xk mi mente vuela sola. Sin ti. Soy demasiado libre para amarrarme a alguien. Necesito tiempo. Me ahogo. Y solo yo misma puedo reencontrarme. Colección de sueños rotos en un cajón bajo la cama. Los días pasan rápido y lento. Claroscuro de tu mirada que ha quedado muda, fría como el mármol de esa fuente en la que nos conocimos. Pero la alegría florece como un rápido claro en la oscuridad de tu noche. Me olvido de tu olvido y decido mantener mis principios, sin cambiar, evolucionando, madurando a base de trompicones. Y sí! Puedo ser algo más feliz....</p>
<p>y me pierdo entre papeles tan llenos y vacíos...</p>
<p>mundos irreales mezclados con hechos reales.</p>
<p>eterno cuento sin final.</p>
<p>Y a veces, aunque el cielo sea zul<br /> tú lo ves todo tan gris como antaño.<br /> No encuentras una salida y te hundes en ti misma. Sonríes mientras ocultas eso que tanto tiempo lleva hiriéndote. Prefieres, necesitas imaginar que vives en un mundo justo, bueno, en un mundo "yupi". Porque pese a que mucho has cambiado, algo se pudre en tus raíces. Te sumes en imágenes olvidadas, en un vacío vagamente conocido. Y otra vez, está ese miedo a no ser lo suficientemente buena. Porque eres decepcionante. Porque hoy no te quieres y caes en las garras de tu propio olvido.</p>
<p><!-- google_ad_section_end --><!-- google_ad_section_start(weight=ignore) --><!-- google_ad_section_end --><!-- google_ad_section_start(weight=ignore) --></p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2008/06/07/chanson-melancolique#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Sat, 07 Jun 2008 17:32:04 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>el límite</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2008/01/25/el-limite</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2008/01/25/el-limite</guid>
		<description><![CDATA[<p> Era el símbolo de la perfección. La reina entre la flor y la nata de la secundaria. No había mejor alumna o chica más guapa y ocurrente. Brillaba con luz propia y jamás se sentía frustrada o contrariada. Se sentía feliz al doscientos por ciento. Llegó segura al aula, conversando animadamente junto con unas amigas( la mayoría de sus charlas eran siempre de lo más entretenido). Les pidió que fueran a  verla cantar al concierto que iba a dar con su grupo a la tarde. </p>
<p> Hablaron del examen que tenían a primera hora. Ella aclaró que no había estudiado nada, fingió no saberlo. Mientras tanto, repasó en silencio cada palabra de la lección que se sabía de memoria.</p>
<p> Tocó el timbre y repartieron las pruebas.</p>
<p>Lanzó una rápida y nerviosa mirada al reloj de acero  gris metálico que marcaba las diez menos cinco. Una de sus blanquecinas y alargadas manos, que parecían débiles folios mojados,  tembló casi imperceptiblemente, sin poder reprimir aquel escalofrío que había sentido recorriendo su espina dorsal. Miró con horror aquella hoja llena de preguntas que no podía contestar. Su mente había quedado súbitamente vacía, paralizada. El bolígrafo permanecía quieto como si de una estatua de cerámica se tratase, las ideas que tan primorosamente había ordenado en el almacén repleto y detallado de su mente  se desvanecieron por arte de magia.</p>
<p>-<em>Joder, joder...que he estudiado mogollón,dios, ¡que se me ocurra algo ya!</em></p>
<p>Pero el  bolígrafo continúo prácticamente paralizado mientras sus débiles ideas permanecían confusas e imperfectas.</p>
<p>Y eso la salvó.</p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2008/01/25/el-limite#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Fri, 25 Jan 2008 17:58:02 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>En el Eroski</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2008/01/15/en-el-eroski</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2008/01/15/en-el-eroski</guid>
		<description><![CDATA[<p>Busco un reflejo, una promesa, una elección.  Ya no hay más temores, ni velas apagadas, ni otoños. Algo indescriptible me ha fortalecido, puedo mirar adelante. Hay futuro. Un futuro de azúcar y amarga hiel, lleno de frustración y alegría,  luces y sombras, flores y barro. La memoria permanece intacta, duele o  te hace reír. Seguiré inmersa en este mundo al que no acabo de encontrar sentido, pero que, pese a todo, me gusta.</p>
<p>Me replanteo mi vida mientras empujo el carrito del super. Resurjo de mis cenizas, recomponiéndome despacio.  Calma después de una tormenta interna. Me tumbo sobre un colchón de muestra y un empleado con cara de bulldog se acerca a mí:</p>
<p> -Señorita, haga el favor de quitarse del colchón, no ha leído el cartel de la izquierda. Está prohibido ¿me oye?¡ prohibido!</p>
<p> Me incorporo instantáneamente y le doy un abrazo. Después lo suelto y me dirijo a la salida. No me dice nada más y me río entre dientes.</p>
<p> Quiero vivir.</p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2008/01/15/en-el-eroski#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Tue, 15 Jan 2008 22:21:07 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>negu mikatz</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/12/20/negu-mikatz</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/12/20/negu-mikatz</guid>
		<description><![CDATA[<p>Ibaiak gora egiten du beti .</p>
<p>Gailurrak zuritzen dira. </p>
<p>Nekatzen zara.</p>
<p>Esku hotzak ditut.</p>
<p>Neguak bufanda izoztu bat bailitzan ito nau orain arte.</p>
<p>Hostoak galtzen dituzu eta oroimenak zurekin jolasten du.</p>
<p>Eskua ematen didazu gabonetako argien artean ez galtzeko.</p>
<p>Elkarrekin ihes egiten dugu,  itzal zehaztugabeak gara soilik.</p>
<p>Iluntasunean murgilduta pozik nago.</p>
<p>Gaztain erre usaia urrunean.</p>
<p>Kotxeak eta kea bigarren plano malenkoniatsuan.</p>
<p> Amets gozoa urrunean badago ere, inoiz baino biziago marraztuta ikusten duzu.</p>
<p> Helburua finkatzen dut buruan.</p>
<p> Lortu arte ez naiz geldituko.</p>
<p>Zu nirekin egongo zara hurrengo neguan.</p>
<p>Ibaiak gora egingo duenean eskua emango didazu.</p>
<p>Beldurrak uxatuko ditugu.</p>
<p>Sendoak izango gara.</p>
<p>Nire eskuak ez dira hotz mantenduko. </p>
<p>Denak zentzua izango du.</p>
<p>Ulertuko nauzu.</p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/12/20/negu-mikatz#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Thu, 20 Dec 2007 22:56:27 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>RuMbO NoRtE</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/11/24/rumbo-norte</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/11/24/rumbo-norte</guid>
		<description><![CDATA[<p><span class="postbody"><img id="image179540" src="http://lagrimaymar.nireblog.com/blogs/lagrimaymar/files/157743kgn1l0mp9r1.jpg" alt="triste" width="374" height="482" align="left" /></span><span class="postbody"><br /> 1. Cuando se acabó</span><span class="postbody"> </span><span class="postbody">
<p>Esbozaba la forzada sonrisa que ella parecía interpretar como afectiva. Tumbados en la misma cama de la misma habitación, como tantos días.</p>
<p>Su vulgar olor a pachuli, aquellos inamovibles cuadros en las paredes, el eterno color azul oscuro...Todo tan frío, sin magia, caducado y consumido.</p>
<p>Ella le pasó la mano por la cabeza pero él permanecía impasible, caricia áspera. Miraba atentamente la inexpresiva mirada de su inocente Mar. Era joven y nada fea, pero demasiado simple, muy conocida. Era sólo una niña, podía ser su hija, acababa de cumplir los veinte años y él iba ya para los cuarenta y cinco. Volvió a sentir aquel amargor en la boca, pero, al fin y al cabo ¿ No era él el poderoso Pablo del Castillo? Seguía desapasionadamente sus monótonos besos con la vista perdida en un punto inconcreto. Creía encontrar a aquella exótica Lana, la sentía a su lado. Un escalofrío recorrió su cuerpo, se hundía en la cálida lava del volcán prohibido. Era Lana la que le provocaba aquel feliz ensueño, el sabroso afán de aventura. Ésa amiga que lo cautivaba con aquellas felinas miradas, con la que había compartido tantas inolvidables tardes, esa maga que lo hechizaba con una ferocidad salvaje y libre. No podría soportar la desaparición de aquellas cariñosas caricias que anhelaba siempre. La vida cacercería de sentido sin esos espectaculares ojos negros que seguían consiguiendo cohibirlo como si fuera un adolescente. Rememoraba sus alegres años de juventud, el pálido recuerdo del pasado se intensificaba con una fuerza demoledora. Se sentía nuevo. Con ella las horas no eran solo horas, las tardes nunca eran una tarde más, la uniformidad era inexistente.</p>
<p>Ante todo, él quería sentirse guíarse por suscaprichos, dejar que el momento lo guíara al azar.</p>
<p>Pero, sin embargo, compartía tantos buenos recuerdos con Mar...No la deseaba, no quería seguir engañándola. No era consciente de que la verdad llegaría sin demora arrasando cruelmente áquella ángelical inocencia.</p>
<p>Lo que él desconocía era que ella llevaba meses sabiendo lo de Lana.</p>
<p>Vivían unidos por por unos antiguos recuerdos, por aquella común adicción a la rutina de las tardes con té verde y galletas de limón, por la misma envolvente melodía de Malher.</p>
<p>Encadenándose fuerte para seguir viendo los mismos atardeceres rojizos . Abrazados para no caer en el tentador riesgo de su libre albedrío.</p>
<p> </span><span class="postbody"> <span class="postbody">Llevaban un año entrelazados en el tedio. Dormían en grandes habitaciones contiguas, respetando aquel claustrofóbico silencio que cada vez pesaba más y más. Vivían siguiendo las mismas pautas tan aburridas y cómodas. Despertaban con la llegada de la aurora. Desayunaban a ambos lados de una mesa descomunal sin terciar palabra. Se vestían y preparaban de la misma manera, sin cambiar jamás. Sabían que la más ligera variante podía alterar sus vidas. Nada volvería a ser ordenado, se sumirían en un caos que ambos odiaban. Acabarían enzarzados en una disputa y alguien debería marcharse al mundo exterior. Y eso, aunque al principio fuese tentador, los había acabado aterrando. ¿Qué podía ser de ellos? No querían acabar mal. Ella no trabajaba, estaba atada a él. Mar iba languideciéndose despacio, llenandóse de rencor, aprendió a vivir incomunicada con el resto del mundo, consciente de que él no la quería. Porque ¿quién iba a darle trabajo? ¿en qué era buena? Ella hacía té y bizcocho y él iba a comprar los alimentos tras el trabajo todos los días. Cuando su marido se marchaba, la mujer quedaba atrapada entre las páginas de otra novela de la enorme biblioteca. Su mente viajaba y aquellas ganas de alejarse de allí quedaban parcialmente saciadas. Leer era tranquilizante, las horas lentas pasaban dulcemente sin que ella se percatase. Se atenuaba esa progresiva soledad, esa angustia que iba devorándola sin prisa, día a día. Estaba totalmente sola en aquel caserón apartado del mundo. Bueno, sola no. Sus miedos y sus frustraciones la seguían siempre, incluso cuando salía al bello jardín a regar los magnolios, cuando veía la tibia luz del sol verspertino. Si algún paseante coincidía con su breve salida al exterior, no la reconocía. Su rostro níveo y pálido se resguardaba bajo un gran sombrero lila. Él detesataba que se tostara, quería que se mantuviese siempre como una muñeca de porcelana. Quizás preferiría una muñeca de porcelana a una mujer. Como mujer ya tenía a Lana. Mar oía a su marido dirigirse a ella en sueños. La conocía, era una simpática mujer mucho mayor que ella, de unos cuarenta años. Trabajaba en uno de los negocios de Pablo.</span></span><span class="postbody"><span class="postbody"> </span></span><span class="postbody"><span class="postbody">
<p>Sabía que tiempo atrás habían estado a punto de casarse, que su marido la había amado de verdad. Pero ella lo abandonó la semana anterior a la ceremonia, huyó a París, donde debió llevar una vida bohemia e intensa. Tuvo un affaire con un escritor, sus novelas eran un éxito continuo hasta que un día dejaron de gustar y fracasó. Lana y él empezaron a tener problemas y se separaron. Había oído rumores de que fue una ruptura apasionada y drámatica, como las de las películas. Ella volvió a la pequeña ciudad de dónde procedía, Pablo del Castillo se había hecho famoso allí, era dueño de muchas empresas. Él no pudo olvidarla jamás, trató de guardarle odio, o por lo menos algo de rencor, pero no fue capaz. Se había casado con Mar pero en cuanto se enteró de su llegada no tardó en contratarla. La deseaba más que nunca en toda su vida.</p>
<p>Mar se consideraba menos interesante que ella, más vacía. No tenía tanto mundo, carecía de aquella gran cultura, su conversación resultaba más monótona. Lana transmitía una paz y seguridad contagiosas, siempre tenía algo ingenioso que decir. No era nada tímida, se advertía que tenía experiencia. No aparentaba ser más joven, tenía canas y arrugas que no trataba de ocultar. Pero eso le confería un encanto extraño, era un reflejo de su singular personalidad. Su piel era curiosamente morena y parecía muy libre. No como aquella atormentada joven a quien llegaba irremediablemente ese inquietante murmullo: " Te equivocaste. Te estás consumiendo. Pierdes los mejores años de tu vida. No aguantarás mucho más. Él jamás te ha querido, a eso se debe su eterna frialdad, no te mira, te rehuye. Sólo te quiere para exhibirte en las cenas, para figurar como la mujer del insigne Pablo del Castillo. Quiere que los demás se asombren con tu belleza y juventud. Él siempre te ha considerado como un mero asunto burócratico. No eres nada para él, otro utensilio de la casa. Y ni siquiera le sirves, no puedes tener hijos. Lo mejor sería huir, quitarte de en medio, comenzar de cero. Pero pese a todo no te atreves. Cobarde, cobarde, cobarde".</p>
<p> </span></span><span class="postbody"><span class="postbody"><span class="postbody">Oía los inconfundibles pasos de las botas de su marido acercándose a la habitación. Él llamo a la puerta precavidamente, y ella, algo sorprendida, dijo casi en voz baja:</span></span></span><span class="postbody"><span class="postbody"><span class="postbody"> </span></span></span><span class="postbody"><span class="postbody"><span class="postbody">
<p>-Pasa Pablo.</p>
<p>La puerta chirrió, debía de estar mal engrasada. Él apareció tras ella, con la mirada perdida en otro lugar, inalterablemente distante. Pese a todo, fue a sentarse a su lado, a esa blanca cama de matrimonio que jamás habían compartido. Él era la única persona con la que había hablado aquel martes lluvioso. Permaneció metida en la cama, con el delicado camisón de seda en el que él jamás había reparado.</p>
<p>-Quiero que vengas a una fiesta en mi honor, ya sabes, por haber aportado fondos para el nuevo aquarium. Es importante, es oficial, mi mujer debe estar presente. Pero recuérdalo bien, tú ni una palabra ¿vale? No quiero que se repita lo que pasó en la ópera. Vendrás ¿no? Acuérdate bien que estás casada conmigo y que se trata de una pequeña obligación, nada más ¿De acuerdo?-Sus ojos se posaron livianamente en los de él, su mirada reflejaba una calma casi antinatural. Aquella pregunta retórica, aquel mandato camuflado era ya tan conocido. Su mano pequeña y frágil buscó la de Pablo. Quizás consiguiese algo de afecto a cambio de otra tensa velada obligada a exhibirse. Pablo la sintió, era fría, suave y pálida como una delicada flor de magnolio del jardín y desprendía un agradable aroma difícil de identificar, algo un poco dulce, entre colonia y caramelo. La joven se mojó los labios mientras meditaba la respuesta decisiva. Se tomó su tiempo. Ese silencio tan familiar lo invadía todo. A Pablo le encantaba aquella expresión de reflexividad: ladeaba la cabeza y fruncía un poco el ceño, sus graciosos hoyuelos se descubrían más que cuando sonreía. Pero pese a todo, no pudo evitar ponerse algo nervioso y resoplar varias veces mientras daba pequeñas patadas al suelo.</p>
<p> -Sí, iré.- Pablo se permitió sonreírle y darle un casto beso propio entre los hermanos.<br /> </span></span></span><span class="postbody"></span><span class="postbody"><span class="postbody">
<p><span class="postbody">Mezcla de maquillaje, nerviosismo, crema y perfumes. Miraba alternativamente su plateado reloj de pulsera y el espejo. Terminó concentrándose en aquella mujer que le devolvía la mirada detrás del cristal. Se había esmerado en mejorar su apariencia. Estaba guapísima pero no era ella misma, era una extraña demasiado perfecta para resultar agradable. Todos sus rasgos distintivos habían desaparecido bajo aquella primorosa máscara. Faltaba menos de una hora para estar delande de las cámaras, expuesta como en un zoológico. Había algo irremediablemente meláncolico en su expresión, era lo único que no podía disimular. Metamorfosis fallida.<br /> </span></p>
<p> <span class="postbody">Demasiadas luces deslumbrantes, flashes, caras desconocidas, frío, sonidos, un mar de gente describiendo círculos a su al rededor. Pero como siempre, nadie le tendía una mano para aliviar aquella sensación de ir a la deriva, era solo una cara bonita acompañando a una estrella. Apocada mujer de un hombre próspero. Ese hombre que desaparecía de su lado, ese hombre que no la miraba, ese hombre a quien solo importaba si decía alguna inconveniencia. Era una joven taciturna y extraña, algo asocial casi, tímida. La débil sombra de una gran claridad. Todo aquello la ponía tan nerviosa, todo iba a peor progresivamente. Ya no aguantaba más. Pablo se había sentado junto a Lana. Ella estaba rodeada de desconocidos que nadie se molestaba en presentarle...Se refugió en el lavabo, donde pudo enterrar su peinada cabeza entre los brazos y ponerse a llorar como una niña pequeña, como el ángel maldito en el que se había convertido. Se avergonzó de sí misma, de su incosistencia. " Todo tiene un límite. Tienes que decidirte ya. ¿Qué quieres? Las cosas no se van a solucionar por arte de magia. ¡Madura! Hagas lo que hagas, no te quedes sin hacer nada, no te protegas con enfermizas ilusiones inútiles a largo plazo. Sé más impulsiva, trata de sobrevivir en esta jungla donde el más fuerte sale adelante. Demuestra algo de valor, mujer. Siempre hay esperanza." El maquillaje se le había corrido un poco, lágrimas de un sucio color negruzco resbalaban contrastando con su piel. Se lavó la cara, fingió sonreír, se arregló un poco más y se fue. Pero esta vez no volvería a la cena de Pablo, salió cautelosamente de aquel lujoso lugar, sin que nadie lo advirtiera. Una vez en la calle, cuando sintió que todo estaba más frío, oscuro y silencioso, echó a correr. La luna dominaba alta y llena un cielo entre negro y azul marino. Helaba. Mar se iba despeinando, los bajos de su vestido se rompieron, no pensaba. Se sentía libre por primera vez en tanto tiempo... Casi carecía de miedo. Era una silueta, otra sombra perdida en medio de aquella inhóspita noche invernal.</span><span class="postbody"> </span><span class="postbody">
<p>Empezó a percibir el aroma salado y penetrante del Cantábrico antes de poder vislumbrarlo. Solo edifios grises, farolas, y luces de neón, en un barrio que desconocía. Al dar la esquina, se encontró con una playa de piedras negras y arena. Había pequeños botes de colores en una esquina, junto a un rocoso malecón. Camino hacia la orilla. La espuma jugaba a dibujar cosas abstractas. Ella, sin dudarlo un instante, cogió un poco entre las manos y se lavó la cara. Tiró su peineta lejos, a las oscuras profundidades. Se quedó contemplando aquella inmensidad con la mente en blanco. Le temblaba un poco el labio inferior. Pero ya no lloraba porque era fuerte, porque iba a serlo, porque saldría adelante.</p>
<p>Fue entonces cuando escuchó una voz desconocida y extrañamente reconfortante:</p>
<p>-¿Qué hace una chica tan guapa y pensativa como tú en mitad de ninguna parte?</p>
<p> </span></span><span class="postbody"></span></span>
</p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/11/24/rumbo-norte#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Sat, 24 Nov 2007 13:07:47 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>Cálido sueño de invierno</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/10/30/calido-sueao-de-invierno</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/10/30/calido-sueao-de-invierno</guid>
		<description><![CDATA[<p>Carteles chillones de propaganda y poesía a cincuenta céntimos.  Espectáculo grotesco, luces de neón ahogando la noche invernal, lluviosa y fría. Un viejo clio azul averiado en las afueras de la ciudad. Una gasolinera vacía. Y tú, sobre todo tú. Empapandóte, con los brazos extendidos, cansada de todo, y por fin, libre.  Una tranquila sonrisa suavemente perfilada en tus labios helados. Tienes la cabeza ligeramente ladeada, parece que miras  el cielo, pero tienes los ojos cerrados. Me acerco con precaución, temiendo sacarte de tu sagrada serenidad. Abres los ojos y te sorprendes. No me esperabas. Sin embargo, no dices nada, no es necesario. Lo  leo todo en esa mirada tan trasparente que me ha hecho seguirte hasta aquí. Todas las veces que has sufrido, todas las lágrimas derramadas, las noches de vigilia, esas felices parejas a tu alrededor. Y tú sola, siempre sola.  Pero eso se acabó porque estoy contigo. Y no tengo intención de alejarme de ti. Nunca.</p>
<p><img style="width: 236px; height: 183px" src="http://blogs.ya.com/poesiasdeangelpoeta/files/pareja_en_la_lluvia.gif" alt="as" title="as" width="236" height="183" /><img style="width: 141px; height: 182px" src="http://i116.photobucket.com/albums/o33/sleeping_cat/pics/socute.jpg" alt="ad" title="ad" width="141" height="182" /><img style="width: 168px; height: 179px" src="http://www.wikifotos.es/static2/2007/05/17/903827.jpg" alt="zascv" title="zascv" width="168" height="179" /></p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/10/30/calido-sueao-de-invierno#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Tue, 30 Oct 2007 21:56:24 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>Poesía envuelta en canela</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/10/28/poesia-envuelta-en-canela</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/10/28/poesia-envuelta-en-canela</guid>
		<description><![CDATA[<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">Luces mortecinas en un noviembre lánguido,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">débil sombra<span>  </span>gris de luna casi llena,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"><span> </span>pasado mezclado en reflejos blanquinegros,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"><span> </span>mirada huidiza de un<span>  </span>pasajero anónimo.</p>
<p>  <br />
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"><span> </span>Corres escapando de ti mismo,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">conscientemente perdido en cábalas nerviosas,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">en el dolor de un secreto eterno y agridulce,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">en un desgarrador grito sofocado.</p>
<p>  <br />
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">Espejos nuevos en el escaparate de la esquina,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">sigues tu camino sin alzar tu mirada perdida</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">en un rostro frío que ya desconoces,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">se pinta el tierno dolor de la mañana fría.</p>
<p>  <br />
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">La oscuridad te tiende sutiles trampas,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">caes en ellas con la torpeza de un niño.</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">Desamparo de un ángel sin inocencia,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">en un laberinto de amores interrumpidos.</p>
<p>  <br />
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">El gato maúlla desde el alféizar,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">acompañando tu fatigada melodía,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">compuesta con notas débiles y profundas.</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">Una voz rota sumiéndose en la oscuridad.</p>
<p>  <br />
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">Tratas de crecer en un silencio que te disminuye.</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">Sueño de metamorfosis incompleta,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">pregunta sin respuesta concreta,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"><span> </span>mentira corrosiva envuelta en dulce canela.</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">&nbsp;</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">&nbsp;</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"> <img style="width: 303px; height: 276px" src="http://juliosantiago.files.wordpress.com/2006/10/canela.jpg" alt="ad" title="ad" width="303" height="276" /></p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">&nbsp;</p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/10/28/poesia-envuelta-en-canela#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Sun, 28 Oct 2007 21:23:40 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>Azken pausoa</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/10/20/azken-pausoa</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/10/20/azken-pausoa</guid>
		<description><![CDATA[<p>Zergati konkretu bat izan barik urduritu eta begiak  guztiz zabaldu zituen. Iluntasunak biltzen zuen logela isila , forma bitxiko itzal misteriotsuak ikusi zitzakeen soilik.  Aspaldian gordetako sekretuek airea astuntzen zuten. Bere beldur goibel eta egun zoriontsuen nahasketa gazi gozoa.</p>
<p> Soinu ahulak atearen bestaldean. Hotzikara eta izerdia bere kopetan zehar. Hotsak hor jarraitzen zuen. Maindirearenpean babesa bilatzen saiatu zen, arrotza zen edozer gauza ekiditzeko nahiean. Belarrietan jarri zituen eskuak, baina hala ere, zarata hor zirauen. Ausardia ahal bezala harrapatu eta gutxinaka ate beltzerantz joan zen, bere pijama marrazkidunarekin gotorleku desiragarria utziz. Oin txiki biluzi beroak lur hotzean.</p>
<p> Heldu egin zen.  Betiereko deliberamendua, azken duda. Bihotz taupadak lasterka.  Erabaki hark bere bizitzaren ardatza aldatuko zuenaren sen ulertezina. Kuriositate zirraragarriaren ziztada.  Aurrera egiteko kemena.</p>
<p> Gutxinaka ireki, mundu berri bat topatu eta soineko txuri luzearekin ezazagunaren fondoan murgildu zen.<img src="http://img101.imageshack.us/img101/5747/p13542ah0.jpg" alt="a" title="a" width="477" height="477" /></p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/10/20/azken-pausoa#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Sat, 20 Oct 2007 21:38:03 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>Un día diferente</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/10/12/un-dia-diferente</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/10/12/un-dia-diferente</guid>
		<description><![CDATA[<p>"Porque las sonrisas se venden caras. Aprovechálas!!!<font size="1">Especial invierno</font> "</p>
<p>Eslogan de compañía telefónica. Nieva sobre la ciudad de colores fríos. El hombre está cansado y para colmo, en su mp3 suena impía la canción "Sick and tired". La cosa es tan exagerada que hasta le hace gracia. Ríe por lo bajo mientras se abrocha el botón suelto de la  raída cazadora que jamás se quita. Le espera otra mañana monótona: trabajar, el café con los compañeros, vuelta a trabajar, coger el coche, oír esas repetitivas melodías de la emisora de toda la vida. Ya se sabe todas las letras de las canciones que casi ha llegado a aborrecer." Como oiga otra vez eso de <em>How to safe a life</em> exploto". Le pilla el mismo atasco que el día anterior. Resopla y se siente tan abatido como ayer. LLega a esa casa que tanto conoce,aparca el coche donde siempre y como siempre. Al buzón han llegado las facturas de cada semana. Recuerda que falta un día menos para que llegue la hipoteca. LLama al timbre y oye el sonido que escucha tantas veces al día.  Su mujer le espera con la mascarilla verde que se aplica diariamente sobre la cara y los rulos de los miércoles. Va a darle el acostumbrado beso  cuando se desmaya por primera vez en su vida y los planes cambian irrevocablemente.</p>
<p> La mujer se preocupará por él y sus gritos le despertáran del agradable sueño que tanto necesitaba. Se sentirá inexplicablemente nuevo, será como si hubiese resucitado " como un bebé" pensará contento. Y sin más preámbulos, la besará  y  le dirá que vaya preparandóse para un inesperado viaje a una cálida  playa sureña. Ha revivido</p>
<p><img style="width: 450px; height: 338px" src="http://www.dondeviajar.es/media/willellis.jpg" alt="" width="450" height="338" /></p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/10/12/un-dia-diferente#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Fri, 12 Oct 2007 00:43:53 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>eL iRrEsPoNsAbLe</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/09/26/el-irresponsable</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/09/26/el-irresponsable</guid>
		<description><![CDATA[<p><img style="width: 279px; height: 260px" src="http://situquinha.weblogger.terra.com.br/img/1103303221.gif" alt="" width="279" height="260" /><img style="width: 253px; height: 380px" src="http://www1.istockphoto.com/file_thumbview_approve/1565945/2/istockphoto_1565945_unhappy_birthday.jpg" alt="hgf" title="hgf" width="253" height="380" /></p>
<p>Quizás pensaste que podría cambiar. No soy dúctil. Jamás lo he sido.No metamorfoseo, lo interior permanece inamovible, irrevocable en mí.</p>
<p>Soy lo que soy.</p>
<p> Un alma soñadora atrapada en mundos imaginarios. El paseante por un sinuoso camino que no lleva a ningún lugar. Un camino de piedras y polvo, rodeando por verdeantes campos de maíz. Tus lágrimas en la superficie de una mente avejentada. El sol brilla en mi tostada memoria. Un decrépito molino y el bosque escondidos en algún recoveco de la imaginación de un escritor frustrado.</p>
<p>Pensaste que iba ser responsable. Que me ocuparía de las pequeñas labores del día a día. Guardabas con celo la esperanza de poder compartir algo más que besos en la oscuridad.</p>
<p>Pero vives con un artista, no lo olvides nunca.</p>
<p>¿ No te acuerdas de que me olvidé hasta de tu cumpleaños?</p>
<p>Estaba concentrado y no podía pensar en nada más.</p>
<p>En el fondo sé que debería estar condenado a permanecer eternamente  solo con mis historias.</p>
<p> <img style="width: 42px; height: 22px" src="http://laetus.blogia.com/upload/20070704201211-el-hombre-en-nuestra-situacion.jpg" alt="" width="42" height="22" /></p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/09/26/el-irresponsable#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Wed, 26 Sep 2007 21:04:32 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>dIsTaNcIa</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/09/25/distancia</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/09/25/distancia</guid>
		<description><![CDATA[<h1 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></h1>
<h1 style="margin: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-size: 12pt; font-family: 'Times New Roman'"><img src="http://excursion.files.wordpress.com/2007/05/distancia.jpg" alt="distancia" title="distancia" width="320" height="213" /></span></h1>
<h1 style="margin: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-size: 12pt; font-family: 'Times New Roman'"><br /> <br />
<h1 style="margin: 0cm 0cm 0pt"><font size="5">Distancia</font></h1>
<p>  </p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">Una pasajera tormenta cruza tus días,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">¿Vas a dejarte caer?</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">Siempre sufriendo melancolía muda.</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">Entre lágrimas mentoladas, sientes frío</p>
<p>  </p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">Frío porque estás triste.</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">Frío porque está oscuro.</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">Frío porque estás solo.</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">Inmerso en un mundo de cenizas y sal.</p>
<p>  </p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">Arrastrado por una marejada,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span> </span>desafiando la medianoche<span>  </span>gris,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span> </span>aúllas un mensaje indescifrable.</p>
<p>  </p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">Tocas una reconfortante melodía jazzística,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">Llamando a alguien indefinidamente.</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">Añoras las tardes azules,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ocultas bajo el hielo nocturno.</p>
<p>  </p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">Algún día te encontraré.</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">Oirás la suave voz que tanto anhelas,</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">atisbaré la luz que tanto ansío.</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">Volverán los días celestes.</p>
<p> <span style="font-size: 12pt; font-family: 'Times New Roman'">Sumidos <span> </span>en un eterno paraíso de dulces y baile.</span></p>
<p><span style="font-size: 12pt; font-family: 'Times New Roman'"> <img style="width: 196px; height: 175px" src="http://i184.photobucket.com/albums/x79/pixvirtual/us010/0DTVerYksACY.jpg" alt="dc" title="dc" width="196" height="175" /></span></p>
<p> </span></h1>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/09/25/distancia#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Tue, 25 Sep 2007 18:49:31 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>pensamientos</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/09/24/pensamientos</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/09/24/pensamientos</guid>
		<description><![CDATA[<p><img style="width: 157px; height: 206px" src="http://www.espacioblog.com/myfiles/oniric/jhgtgyhki80vd.jpg" alt="a" title="a" width="157" height="206" /><img style="width: 97px; height: 100px" src="http://i8.glitter-graphics.org/pub/256/256558d5uytgkuep.jpg" alt="bg" title="bg" width="97" height="100" /></p>
<p>Solo necesita una palabra de ánimo que tranquilice su inquebrantable inquietud. Mueve las manos con torpeza y cansancio. Se ata mal la sucia zapatilla blanca. Mañanas similares y rápidas tardes grises. Pero el trabajo no la completa. Anhela lo que ni siquiera conoce. Sueña despierta con un atardecer perfecto, con la dicha de la que cree colmados a sus conocidos. Quiere un beso de azúcar.  Dicen que está más alegre, que es más feliz. Ella no lo sabe, pero teme vivir así eternamente. Siempre tan acompañada e inexplicablemente sola.</p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/09/24/pensamientos#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Mon, 24 Sep 2007 21:15:24 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>Hondartzan</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/08/21/hondartzan</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/08/21/hondartzan</guid>
		<description><![CDATA[<p><img src="http://www.freyja.cl/blog/wp-content/uploads/kima74_1.JPG" alt="flor" title="flor" width="362" height="279" /></p>
<p>Gezalaren usai sarkorra biriketaraino sartu zait. Kaio eta olatuen soinuak lasaitu egiten nau. Itsas brisak emeki laztantzen dit aurpegia. Eguzkia ortzean galtzen da laranja kolore itzaliarekin. Hodei gris lodiak gure ingurura astiro heltzen ari dira.<br /> Oinuitsik dabil hondar belztuaren gainean, olatuekin harrapaketan jolasten. Haurren zoriontasun xalo berezi hori bere aupergi irribarretsuan marraztuta. Hainbeste gauza dibertigarri nonhai...Hortzak, zuri eta txikiak. Bere bainujantzi koloretsua hareak zikintzen du. Ez da ohartu ere egiten, axolagabetasun gozoa. Poza kutsatzen dit. Barre bihurria nireganaino hedatu da. Azal fina eguzkiak txigortuta, izarrik gabeko gaua bezain ilunak dira bere begi handi horiek. Argazki bat atera diot kamera berriarekin. Ondoren niregana hubildu da korrika:<br /> -¡Ama, goazen bainatzera!<br /> -Baina Ihintza...ez dut gogo handirik.<br /> -Benga ama, mesedez, mesedez, mesedez...<br /> -Beno, bale, baina ez denbora luzez.</p>
<p>Uretara goaz, eskutik helduta. Hasieran hotza dago baina pixkanaka ohituratu gara. Elkarrekin jolastu eta hitz egiten dugu. Uretan murgitzen zen, txiribueltak ematen zituen, asko mugitzen zen, etengabe. Igeri egiten ikasten zegoen. Edozertarako interes handia jartzen zuen, arreta osoa. Eta nahiz eta hasieran gaizki egin, ez zuen pazientzia galtzen eta berriz saiatzen zen. Itsasotik atera eta lehortzera joan ginen. Ni hotzez nengoen, bera ez. Beste bi ume topatu eta berehala hasi zen haiekin jolasten.<br /> Poliki están nintzen. Zeru hodeitsurantz begirada jaso eta so egin nion, hare hezea nire eskutartean sentitzen nuen bitartean. Ia konturatu gabe, betazalak itxi zitzaizkidan, neke neke eginda negoen. Soinuak, koloreak, dena itzaltzen hasi zen.<br /> Bat-batean begiak ireki nituen. ¡Lo zerraldo geratu nintzen!<br /> ¿ Eta Ihintza txikia?¿Nire alaba?Ez zegoen itsas hertzean, ez nire alboan. Bihotz taupada azkarrak sentitu nituen bularraldean. Hondartza ingurua mihatu nuen. Ez nuen aurkitzen. Bakarrik nengoen. Ohiukatzeko gogo geldiezina. Alaba galduta. Izerdi hotzak nire masaila zeharkatzen zuen, begiak gorritzen hasi zitzaizkidan. Izoztuta, ikaratuta nengoen, ezusteko berria onartu ezinik.<br /> -¡Ihintza, Ihintza!¿ Norabitek ikusi du arropa kolore biziz jantzitako neska beltzaran txiki bat?-Mugikorra nire poltsatik hartzen saiatzean, esku dardartietatik erori zitzaidan. Bere argazkia behar nuen. Dardarak kontrolatzen ahalegindu nintzen. Argazkia jendeari erakusten nion. Jendeak laguntza eskaintzen zuen, errukitu egiten zen...Eta ez zitzaidan eskerrak emateko ahotsik ateratzen. Guztiz paralizatuta nengoen. Beldurrak airea astuntzen zuen.<br /> Inork ez zekien ezer eta hondartza begiralearengana joan nintzen. Ia hitz egin ezinik, malkoen gatza ezpainetan sentituz. Munduko amarik okerrena nintzen. Ze ama mota gelditzen da lotan bere alaba itsaso hondoan dagoelarik? Baina gau hartan lan egin behar izan nuen eta haurrak hondartzara joatea eskatu zidan. Ezin nion ezetz esan, gogo handiak zitzuen. Hain ongi pasatzen zuen umeak itsasoan...Eta zer egingo luke Ihintzak ni gabe? Non zegoen?Nork eraman zuen?Nola egongo zen? Munduan gehien maitatzen nuena ezin zen supituki desagertu, hura ez zen erreala, ametzgaizto batean nengoen. Hotzikarak gorputzan zehar. Berarekin igarotako momentuak nire gogoan inoiz baino biziago. Bere jaioteguna,kontatzen nizkion ipuinak, urtebetetzeak, jolasak, eskola, marrazkiak, lagunak, gustatzen zitzaizkion pailazoak... elkarrekin iragandako bost urteak arrapaladan.<br /> Bera gabe gelditu nintzen une beretik zulo txuri izugarria nire gainean, gero eta hurbilago, handiago. Eta sastada mingarri horiek...Ahoan zapore mikatz lehorra.<br /> Ihintza bilatzen emango nintzateke bizitza osoa. Ez nuen neure burua sekula barkatuko. Ifernuan erori nintzen. Lasaitzeko esaten nion neure buruari, ez zitzaiola ezer gertatu.<br /> “Ongi egongo da. Ez da ito. Ez dute eraman. Ez da hurrun ibiliko. Lasaitu zaitez, lasaitu zaitez. Ausardia erakutsi, ez jokatu haurra izango bazina bezala.”.<br /> Bozgorailutik gizonezko ahots lasaigarria entzun zen orduan:<br /> - Ihintza izeneko neskatikoa aurkitu dugu.</p>
<p>Sekulako abiadan joan nintzen soroslearengana. Ihintzak negar egiten ikusi ninduen. Bere aupegia ez zegoen lehen bezain alai. Niregatik kezkatuta zegoela zirudien. Besarkatu eta belarrira xuxurlatu nion:<br /> -Ez zaitez nigandik hurrundu. Inoiz ez.<br /> -Ez, sekulan,barkatu ama baino lotan zeundenez... Lasai ama, ez da ezer gertatzen.<br /> Ez zuen gertatutakoa ongi ulertzen. Ez zekien nire larrialdiaren zergatia. Sorosleak hondartza inguruko izozki denda baten inguruan aurkitu zuela esan zuen eta eskerrak eman nizkion. Eskutik heldu ninduen eta gure eskuohialak zeunden tokira abiatu ginen. Bere ahots altuaren hizketaldi goxoan galdu nintzen, lasaiturik.</p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/08/21/hondartzan#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Tue, 21 Aug 2007 15:23:35 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>películas que merecen la pena</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/08/16/peliculas-que-merecen-la-pena</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/08/16/peliculas-que-merecen-la-pena</guid>
		<description><![CDATA[<p>El velo pintado: Una película preciosa y realista. Naomi Watts hace un gran papel. Muy bien ambientada y la relación entre los protagonistas está realmente muy bien conseguida. Destaca la escenografía. Muy buenos paísajes de China.</p>
<p>París, je t'aime: Una bonita colección de cortos ambientados en París. Muy curiosos y diferentes. Dan ideas, están muy bien. hay mejores y peores, realistas y fntásticos. A mí, personalmente el que más me gustó fue el de la chica y el ciego.</p>
<p>Match Point: Una magnífica película, excelentes actores, dura pero muy buena, te mantiene en vilo, te hace pensar. Hay mucha tensión hasta el final, hasta el último detalle es crucial. Me gustan mucho las conversaciones entre los protagonistas. Y también hay que subrayar que Jonathan Rhys Meyers borda su papel de trepa y refleja muy bien sus remordimientos. Parte de un guión muy bueno pero está también muy bien realizada. Inspirada en Crimen y castigo de Dovstoievski. La que más me ha gustado de Woody Allen, y sinceramente, la mejor de las que he visto.</p>
<p>Orgullo y prejuicio: Me encantó, muy inglesa,romántica y bonita, con una buena escenografía y buenos actores.</p>
<p>El perfume: Preciosa y cruel. Casi perfecta, pero el libro es aún mejor. El único fallo de esta película ejemplar es que en un momento Grenouille, el protagonista, parece tener sentimientos. Y justamente, lo terrible de la novela es que carece de ellos. Por tanto, me parece que la han dulcificado un poco. Como principal virtud, que han sabido llevar muy bien a la pantalla una película basada en el olfato.</p>
<p>Little miss sunshine, una comedia divertida que gusta a la mayoría de la gente. Además es crítica con ciertos aspectos de la sociedad. La niña es muy simpática y se gana al público desde el primer momento. Cada miembro de la familia es muy original, gusta mucho.</p>
<p>Babel: Una película cosmopolita, realista y un poco terrible pero muy buena. Me impactó. hace pensar.</p>
<p>Amelie: Una película muy especial, curiosa.<br /> Después de verla me dije a mí misma: " tengo que visitar parís"</p>
<p><img style="width: 428px; height: 321px" src="http://img257.imageshack.us/img257/323/poster54wo.jpg" alt="" width="428" height="321" /></p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/08/16/peliculas-que-merecen-la-pena#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Thu, 16 Aug 2007 16:23:51 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>Mila milioi kilometrotara</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/08/11/mila-milioi-kilometrotara</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/08/11/mila-milioi-kilometrotara</guid>
		<description><![CDATA[<p>Zure arima lehiotik irten zen, udaberriarekin batera, urrun.<br />
Baina ni hor jarraitzen naiz, barrualdean, kondenaturik, begiak libururantz eramaten saiatuz. Erotasunaren marra ikustezinean, zugandik inoiz baino hurrunago. Nire negarra denborak eraman zuen baina nire kantu goibela ez du inork inoiz isilaraziko. </p>
<p>Nahi dudan bakarra ni nintzen bezalakoa berriz izatea da.  Distantziek mintzen gaituztelako. Konturatu gabe aldatu egin gara. Iraganeko arrats goxoak ahantzi ditugu. Mundu berrira biluzik erori gara, defentsarik gabe, haur txikiak bagina bezala.</p>
<p> Eta orain zer? Bizitzen jarraitu beharko dugu, lagun. Leku arrotz honetara moldatu. Izugarritasun zoragarri honetan zoriontsu izaten saiatuko gara. Gure abesti arrailagarria leunki amaieran abestuz.<br />
<img id="image112691" alt="215664303_3db2641b9f1.jpg" src="http://lagrimaymar.nireblog.com/blogs/lagrimaymar/files/215664303_3db2641b9f1.jpg" align="right" />
</p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/08/11/mila-milioi-kilometrotara#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Sat, 11 Aug 2007 10:34:12 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>dÍaS</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/08/11/dias</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/08/11/dias</guid>
		<description><![CDATA[<p><img id="image112676" src="http://lagrimaymar.nireblog.com/blogs/lagrimaymar/files/20070525031819-en-blanco-y-negro1.jpg" alt="2" width="378" height="448" align="left" /></p>
<p>Un universo blanquinegro.</p>
<p>Tú y yo plasmados en la belleza de una fotografía antigua.</p>
<p>Eternidad de un beso con sacarina.</p>
<p>Tu primera poesía perdiendóse en el río violeta de  las esperanzas derrochadas.</p>
<p>Notas de mi canción a media luz perdiéndose   en la noche fría.</p>
<p>La maligna inocencia de tus ojos claros.</p>
<p>Humedad durante el gris amanecer lluvioso.</p>
<p>Días, días y recuerdos, recuerdos y palabras, palabras y silencios, silencios y muerte, muerte y vida.</p>
<p>Escribo este mensaje en mis pupilas negras.</p>
<p>Solo tienes que leerlo.</p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/08/11/dias#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Sat, 11 Aug 2007 09:36:01 +0100</pubDate>	</item>
	<item>
	<title>eL cOmIeNzO</title>
	<link>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/08/10/el-comienzo</link>
	<guid>http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/08/10/el-comienzo</guid>
		<description><![CDATA[<p><img id="image112674" alt="sola" src="http://lagrimaymar.nireblog.com/blogs/lagrimaymar/files/sola1.jpg" align="middle" class="imgcentro" /></p>
<p>Silencio por la noche de un viernes caluroso. Melancolía de libros cerrados desde tiempos inmemorables. Una pantalla de ordenador y el murmullo de una difusa charla proviniente del comedor.¿ Es que no tengo nada que ofrecer?¿Todas las ideas se han agotado?¿Qué es lo que me pasa?De nuevo esa fatídica tentación...¿Y si tirara la toalla de una vez por todas?Lloro lágrimas imperceptibles. </p>
<p>Quizás sea el hecho que me faltes. Ese repetido vacío que trato de reemplazar en la habitación. No te conozco pero te espero. Sé que llegarás. Siento tu olor a eucalipto. Tienes que aparecer...vendrás alguna vez¿verdad? </p>
<p>Ya no sé qué pensar...El tiempo pasa y lo observo pasiva. Soy esa temblorosa vela amenazando con apagarse en cualquier momento, mero reflejo en una copa opaca. Esa chiquilla que jugaba a dibujar mariposas en los cristales del coche. Esa niña que madrugaba para subir al cerro del águila blanca. Y allí, con la tibieza débil de los primeros rayos de sol, se dedicaba a soñar despierta. </p>
<p> Te he buscado. Sé que te escondes, esperas el momento oportuno. Pero cuando me parece haberte encontrado te desvaneces como niebla entre las manos. Eres un personaje de mi imaginación, el protagonista de mis sueños. </p>
<p>Un protagonista que no llegará. </p>
<p>He perdido aquellas ilusiones que tanto hieren.
 </p>
<p>Hay días en los que no me acuerdo de ti. A veces, soy feliz y no te necesito. </p>
<p>Ahora soy fuerte y podré con todo.</p>
<p>Te lo juro desde esta solitaria avenida Tokyota.
</p>
<p><a href="http://lagrimaymar.nireblog.com/post/2007/08/10/el-comienzo#comments">Comments</a></p>]]></description>
	<pubDate>Fri, 10 Aug 2007 22:47:15 +0100</pubDate>	</item>
</channel>	
</rss>
 
